Hardlopen: voor, tijdens en na de zwangerschap

Sinds het najaar van 2012 ben ik aan het hardlopen gegaan. Nou ja: echt ” hard” gaat het niet, maar ik heb er wel helemaal mijn sport in gevonden. Ik begon ermee om de dagelijkse stress van me af te lopen. Die eerste vijf kilometer, dat viel niet mee. Die tien weken van Evy werden er wel zeker vijftien, maar uiteindelijk liep ik die vijf kilometer! Toen kreeg ik de smaak te pakken. Van de vijf ging ik naar de tien, toen de Dam tot Damloop en daarna in maart 2014 zelfs de halve marathon van Berlijn. Intussen had ik er geen enkele moeite meer mee om drie keer per week de loopschoenen aan te trekken en te gaan rennen. Weer, of geen weer: ik ging! En ik voelde me fitter dan ooit tevoren, zowel fysiek als mentaal.

nike3

Tijdens de zwangerschap

Toen ik zwanger was liep ik in eerste instantie gewoon door, maar probeerde ik wel het hele fanatieke wat los te laten. Met 2,5 maand liep ik nog mee met de Brandgrensrun in Rotterdam: geen wedstrijd, maar wel 12 kilometer. Daarna gingen mijn prestaties overigens rap achteruit en merkte ik ook duidelijk dat ik slapper werd. En ik miste het lopen ontzettend. Toen merkte ik dat het echt een verslaving was geworden. Ik kon euforisch worden als ik aan hardlopen dacht en als ik iemand zag rennen kon ik zomaar emotioneel raken. Bizar om te ervaren. Ik liep blijkbaar niet meer om de stress kwijt te raken, maar kreeg stress als ik niet kon lopen! Het middel was een doel geworden.

Halverwege de zwangerschap deed ik af en toe nog een rondje van 5 kilometer en dat hield ik vol tot ongeveer 26 weken, daarna ben ik gaan fietsen, wat zwemmen en daarna wandelen. De laatste weken leek het of er totaal niets van mijn conditie over was. Toch denk ik dat ik veel profijt heb gehad van het feit dat ik zo fit aan de zwangerschap begonnen was. Na de bevalling voelde ik me vrij snel weer fitter worden.

Na de zwangerschap

En wanneer begin je dan weer? Daar las ik veel verschillende verhalen over op het internet. Sommigen deden wel een jaar niets en andere loopsters gingen al na vier weken weer van start. Wat wel overal staat is dat je niet te snel te veel moet gaan doen. Het is tenslotte niet niets, zo’n bevalling. Zelf ging ik met zes weken een klein stukje proberen. Dat ging best lekker en langzaam ging ik het opbouwen. Ook dat lukte goed: tot ik echter stopte met de borstvoeding. Toen kreeg ik ineens pijn in mijn gewrichten. Na het lopen voelde ik me net een oud omaatje. In eerste instantie dacht ik aan een blessure, maar de fysiotherapeut kon niets ontdekken. Zouden het de hormonen zijn? Hoe dan ook: het resultaat was dat ik weer voor een aantal weken helemaal niet ging lopen. Ik startte met het slikken van Teunisbloemolie-capsules. Al eens eerder had het geholpen bij hormoon-gerelateerde klachten. En ook nu hielp dit. Niet gelijk de volgende dag, maar intussen loop ik weer lekker en kan ik het nu toch bijna een half uur volhouden zonder klachten.

nike1

Intussen ben ik de loopverslaving wel aardig kwijt. Natuurlijk weet ik nog hoe heerlijk het is en ik kan ook nog steeds enorm genieten van het lopen. Maar: mijn lichaam schreeuwt er niet meer om. Tegelijk is het natuurlijk ontzettend druk: werken en een gezin draaiende houden. Een marathon, die wil ik ooit wel lopen ja. Voorlopig heb ik echter mijn doel maar bijgesteld en ga ik mij richten op de 5 en de 10 kilometer. Ik las onlangs nog dat je eerst aan je 10 kilometer tijd moet gaan werken om een goede marathon te kunnen lopen. Nou dat ga ik dan maar doen, gewoon rustig aan en liefst twee keer per week. De rest zien we wel weer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s